Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ik vind je mening soms gewoon stom. Echt. Ik begrijp je niet. Ik deel je overtuiging niet. En soms schuurt wat jij zegt of gelooft keihard met waar ik voor sta. En toch wil ik voor je opkomen.
De afgelopen tijd waren er twee gebeurtenissen waarvan ik oprecht dacht: *dit kan toch niet waar zijn*. De ene ging over godsdienstvrijheid, de andere over de vrijheid van een heel volk. Een kerkdienst die door de politie wordt stilgelegd. Iemand die wordt aangehouden omdat hij op straat voor een ander bidt. En tegelijk: de aanhoudende volksopstand in Iran, met gruwelijke beelden, talloze slachtoffers, en een wereld die opvallend stil blijft.
Laat ik beginnen met die kerkdienst. Hoe kan het dat een kerkdienst wordt stilgelegd door de overheid? Hoe kan het dat iemand wordt gearresteerd omdat hij bidt? Dat zijn geen kleine vragen. Dat raakt aan de kern van wie we willen zijn als samenleving. Mag dit eigenlijk wel? Of is hier een grondrecht geschonden? Ik ben blij dat er vragen over zijn gesteld in de Tweede Kamer. En ja, het is goed dat hier een rechtszaak van komt. Niet om te polariseren, maar om helderheid te krijgen. Want dit raakt ons allemaal. Het voelt namelijk bedreigend. Mag je in Nederland nog gewoon je geloof hebben? Ook als de inhoud daarvan ingaat tegen de heersende mening? Mag jouw overtuiging afwijkend zijn?
Ik hoop het oprecht. Vrijheid van godsdienst en vrijheid van meningsuiting zijn geen luxe hobby’s voor gelijkgestemden. Het zijn fundamenten onder onze samenleving. En fundamenten onderhoud je juist als het schuurt.
Dan Iran. Mijn hart breekt bij het zien van de beelden. Zoveel geweld. Zoveel moed. Zoveel slachtoffers. En tegelijk vraag ik me af: hoe kan het dat bij geweld in Gaza iedereen zich uitspreekt, dat er dagelijkse liveblogs zijn, dat sociale media ontploffen – terwijl je bij Iran bijna moet zoeken naar het nieuws? Begrijp me goed: elk onschuldig slachtoffer verdient onze aandacht. Maar waarom meten we blijkbaar met twee maten?
Beide gebeurtenissen doen mij pijn. En niet alleen vanwege wat er gebeurt, maar vanwege wat het zegt over ons. Waarom lukt het ons zo slecht om in vrede met elkaar samen te leven? Waarom vinden we het zo moeilijk om de ander zijn mening te gunnen – zelfs als we die mening ronduit stom vinden? Waarom is verschil meteen verdacht?
Volgens mij kan het anders. Maar dat vraagt moed. En het vraagt dat we kiezen voor het goede, ook als dat ons iets kost.
Misschien begint het hier: Dat ik probeer op te komen voor jouw vrijheid, juist als ik het inhoudelijk met je oneens ben. En misschien nog wel een stap verder – en ja, dat is best radicaal: De ander hoger achten dan mezelf.
Ik wil in ieder geval mijn best doen om op te komen voor de belangen van een ander. Daar waar ik invloed heb. Gewoon dichtbij. Lekker lokaal. In het mooie, superdiverse Zaanstad.
Want als we dat allemaal een beetje doen, dan wordt deze wereld echt een stukje mooier.
